سطح A1 تا C2 یعنی چه؟ راهنمای انتخاب کتاب و پادکست انگلیسی
IELTS Support
۱۰ آبان ۱۴۰۵

روی یک کتاب نوشته B1، کنار یک پادکست نوشته B2 و نتیجهٔ تعیین سطح خودت هم A2 است. حالا باید فقط سراغ منابع A2 بروی؟ اگر یک داستان B1 را دوست داشته باشی، برایت زود است؟
این حروف و عددها قرار است انتخاب را راحتتر کنند، نه اینکه جلوی کنجکاویات را بگیرند. بیاییم ببینیم هر سطح تقریباً چه معنایی دارد و چطور از آن برای پیدا کردن محتوایی استفاده کنی که بتوانی واقعاً با آن پیش بروی.
سطح A1 تا C2 از کجا آمده؟
این شش سطح بخشی از چارچوب CEFR هستند؛ چارچوبی برای توصیف اینکه با زبان چه کارهایی میتوانی انجام بدهی. A1 و A2 سطحهای پایهاند، B1 و B2 سطحهای میانیاند و C1 و C2 به توانایی پیشرفتهتر اشاره میکنند.
نکتهٔ اصلی، خودِ برچسب نیست. مهم این است که مثلاً بتوانی از یک گفتوگو اطلاعات ساده بگیری، پیام اصلی یک متن را بفهمی یا نظرت را دربارهٔ موضوعی توضیح بدهی. به همین دلیل، «من B1 هستم» بهتنهایی همهچیز را نمیگوید: ممکن است خواندنت قویتر از شنیدنت باشد.
هر سطح در عمل چه تصویری به ما میدهد؟
A1؛ شروع ارتباط با زبان. میتوانی عبارتها و جملههای خیلی ساده دربارهٔ موضوعات آشنا را بفهمی یا به کار ببری؛ مثل معرفی خودت و گفتن اطلاعات اولیه. برای خواندن، متنهای کوتاه با جملههای روشن مناسبترند. برای شنیدن هم صدای واضح و گفتوگوهای ساده کمک میکنند.
A2؛ کارهای آشنای روزمره. میتوانی دربارهٔ نیازها و موقعیتهای معمول، اطلاعات ساده ردوبدل کنی؛ مثلاً دربارهٔ خرید، مسیر یا برنامهٔ روزانه حرف بزنی. داستانهای کوتاه و پادکستهایی با موضوع آشنا ممکن است نقطهٔ شروع خوبی باشند، بهخصوص اگر بتوانی بخشهایی را دوباره بخوانی یا بشنوی.
B1؛ دنبال کردن موضوعات آشنا. معمولاً میتوانی پیام اصلی گفتار واضح دربارهٔ موضوعات آشنا را بگیری و متنی ساده و پیوسته بنویسی. در این سطح، لازم نیست معنی همهٔ کلمههای یک داستان یا پادکست را بدانی تا جریان کلی آن را دنبال کنی.
B2؛ روبهرو شدن با ایدههای پیچیدهتر. میتوانی ایدهٔ اصلی متنهای پیچیدهتر را بفهمی و دربارهٔ موضوعات گوناگون با جزئیات بیشتری نظر بدهی. اینجا انتخاب منبع فقط به دانستن واژهها مربوط نیست؛ آشنایی با موضوع و سرعت گوینده هم اثر دارد.
C1؛ استفادهٔ منعطفتر از زبان. میتوانی متنهای طولانی و دشوارتر را دنبال کنی و در موقعیتهای مختلف، منظورت را روانتر و دقیقتر بیان کنی. یک کتاب تخصصیِ ناآشنا همچنان ممکن است سخت باشد؛ C1 بودن به معنی ساده بودنِ هر متن نیست.
C2؛ درک و بیان بسیار دقیق. در این سطح میتوانی بیشتر چیزهایی را که میخوانی یا میشنوی با راحتی زیادی دنبال کنی و در موقعیتهای پیچیده، منظورت را دقیق بیان کنی. C2 هم به معنی دانستن تکتک واژههای انگلیسی یا نداشتن هیچ اشتباهی نیست.
این توصیفها برای شناخت مسیرند، نه تعیین سطح از روی یک پاراگراف. اگر میخواهی دید روشنتری از سطح خودت داشته باشی، راهنمای تعیین سطح انگلیسی لارا توضیح میدهد نتیجه را چطور بخوانی و برای قدم بعد از آن استفاده کنی.
برای انتخاب کتاب، فقط به برچسب سطح نگاه نکن
فرض کن سطح خواندنت حدود A2 است و دو کتاب پیدا کردهای که هر دو برچسب A2 دارند. یکی دربارهٔ زندگی روزمره است و دیگری دربارهٔ موضوعی که هیچ آشنایی با آن نداری. احتمالاً تجربهٔ خواندنشان یکسان نخواهد بود.
پیش از انتخاب، یک صفحه را امتحان کن. بعد از خواندنش ببین میتوانی با زبان خودت بگویی چه اتفاقی افتاد یا متن دربارهٔ چه بود. اگر چند کلمه را نمیدانی ولی داستان را دنبال میکنی، منبع میتواند برایت قابل استفاده باشد. اگر مجبور میشوی تقریباً هر جمله را ترجمه کنی و باز هم موضوع را نمیگیری، فعلاً متن سادهتری انتخاب کن.
مثلاً در جملهٔ Mina missed the bus, so she walked to work. اگر معنی missed را ندانی، از بخش دوم شاید حدس بزنی که مینا به اتوبوس نرسیده و پیاده به محل کار رفته است. لازم نیست برای فهم پیام جمله، خواندن را همان لحظه متوقف کنی.
برای انتخاب پادکست، برچسب سطح کافی نیست
در شنیدن، فرصت برگشتن به ابتدای جمله را همیشه نداری. برای همین ممکن است کتابی با برچسب B1 را راحت بخوانی، اما پادکستی با همان برچسب برایت سخت باشد. سرعت گفتار، وضوح صدا، تعداد گویندهها و آشناییات با موضوع هم مهماند.
یک بخش کوتاه از پادکست را پخش کن و از خودت بپرس: «موضوع کلی را گرفتم؟ میتوانم بگویم گوینده دربارهٔ چه چیزی حرف میزد؟» اگر جواب بله است، حتی با چند کلمهٔ نامفهوم میتوانی سراغ ادامهٔ آن بروی. اگر فقط چند واژهٔ پراکنده میشنوی، یک منبع سادهتر یا آشناتر بردار.
برای انتخاب گزینههای مناسب شروع، مقالهٔ پادکست انگلیسی برای مبتدیها به کارت میآید. وقتی منبعت را پیدا کردی، روش تمرین با پادکست کمک میکند از شنیدن صرف فراتر بروی.
اگر سطح منبع با سطح من یکی نبود، چه کار کنم؟
برچسب سطح یک راهنماست، نه حکم قطعی. اگر منبعی کمی بالاتر از سطح توست اما موضوعش را دوست داری و پیام کلی را میفهمی، امتحانش کن. میتوانی تکههای کوتاهتر بخوانی یا بشنوی و برای بخشهای سختتر وقت بیشتری بگذاری.
از آن طرف، منبع سادهتر هم همیشه بیفایده نیست. اگر میخواهی روی تلفظ، سرعت خواندن یا شنیدنِ دقیق تمرکز کنی، متنی که معنایش را راحت میفهمی میتواند انتخاب خوبی باشد. فقط هدفت را مشخص کن: قرار است چیز تازهای یاد بگیری یا چیزی را که میدانی روانتر استفاده کنی؟
در کتابخانهٔ لارا میتوانی کتابها و پادکستها را بررسی کنی. هرجا سطح منبع مشخص شده، آن را نقطهٔ شروع انتخابت بگذار؛ بعد با خواندن یک صفحه یا شنیدن بخش کوتاهی از محتوا، ببین واقعاً برای تو مناسب است یا نه. اگر سطح منبع درج نشده بود، همین امتحان کوتاه از حدس زدن بر اساس عنوانش مفیدتر است.